Like

تقسيمات كاراته شيتوريو

تقسیمات کاراته شیتوریو

1- کیهون: به مجموعه تکنیکهای پایه و اساسی گفته می شود که مقدمه کلی برای کاراته می باشد و کاراته کاها باید ابتدا این مقطع را آموزش دیده و تمرین نمایند تا به مهارت و اجرای اصول اساسی آنها واقف گردند.
2- کاتا: فرم، قالب. اجرای یک سری مجموعه تکنیکهای خاص در یک چهارچوب خاص و در مسیری مشخص (آمبوسن) اجرا می گردد.
3- بونکای کاتا: آنالیز و درک مفهوم اساسی کاتاها.
4- کومیته: مبارزه.

کیهونها در کاراته شیتوریو به سه مجموعه کلی تقسیم می شوند. که عبارتند از:
v تاچی کاتا: قالبها و فرمهای ایستادن و استقرار.
v ته وازا: مجموعه تکنیکهای دست.
v اوکه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی.
v آَشی وازا: مجموعه تکنیکهای پا.

این مجموعه به استقرارها و فرمهای ایستادن گفته می شود که خود شامل دو قسمت می باشد:
ü استقرارهای طولی.
ü استقرارهای عرضی.

این مجموعه شامل سه قسمت کلی می گردد:
• زوکی وازا: مجموعه تکنیکهایی که در یک خط راست به سوی حریف اجرا می شود.
• اوچی وازا: مجموعه تکنیکهای ضربه ای دورانی.
• ته وازا: مجموعه تکنیکهای دست که متفاوت با روشهای فوق می باشند.

ü كن‌زوكي وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که با دست گره کرده و مشت شده اجرا میشود.
ü هيراكن‌زوكي‌وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که با دست نیمه گره کرده اجرا میگردد.
ü شوتي‌زوكي‌ وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که با کف دست اجرا می گردد ( دست باز).
ü سيريوتو‌زوكي‌وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که با لبه پائینی و خارجی دست باز اجرا میگردد.
ü شوتو‌زوكي‌وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که با لبه خارجی دست باز اجرا میگردد.
ü توبي زوكي وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که به صورت پرشی اجرا می گردد که تقریباً شامل کلیه تکنیکهای فوق میگردد.

ü ناكايوبي‌ايپون‌كن‌وازا: مجموعه تکنیکهایی که با بند دوم انگشت وسط اجرا میگردد.
ü هيتوساشايوبي ‌ايپون‌كن‌ وازا: مجموعه تکنیکهایی که با بند دوم انگشت اشاره اجرا میگردد.
ü ايايوبي‌ايپون‌ كن‌ وازا: مجموعه تکنیکهایی که بند میانی انگشت شست اجرا میگردد.
ü نوكيته‌ وازا: مجموعه تکنیکهایی که با سر انگشتان اجرا میگردد.
ü باسامي‌وازا: مجموعه تکنیکهای چنگال خرچنگ.
ü هيجي‌آته‌وازا: مجموعه تکنیکهای ضربات آرنج.
ü توبي ته وازا: مجموعه تکنیکهای فوق که به صورت پرشی اجرا میگردد.

ü كن‌تسويي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با لبه خارجی مشت (مشت چکشی)
ü اورا اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با پشت مشت.
ü هايشو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با پشت دشت باز.
ü كوماده اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با داخل دشت نیمه مشت (پنجه خرس).
ü شوتي اوچي وازا مجموعه تکنیکهای دورانی با انتهای کف دست.
ü شوتو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با لبه خارجی دست باز (تیغه شمشیر)
ü سيريوتو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با لبه خارجی و پائینی مچ دست (پیشانی گاو)
ü هايتو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با لبه داخای دست باز.
ü كيتو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با مفصل داخلی انگشت شست.
ü جوكوكن اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با بالای مچ خمیده.
ü گه كوكن اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با پائین مچ خمیده.
ü كيكو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با مجموع انگشتان دست (منقار پرنده)
ü كوته اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با سائد.
ü توبي اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی بالا به صورت پرشی.

این مجموعه به کلیه حرکات دفاعی اطلاق میگردد. که خود شامل 8 روش و مسیر اجرایی دفاعها تقسیم می گردد که عبارتند از:
ü باراي اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی انحرافی.
ü گدان اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی قسمت پائین بدن.
ü يوكو اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی از داخل به خارج.
ü اوچي اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی از خارج به داخل.
ü جودان اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی قسمت بالای بدن.
ü ساسائه اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی دو دستی.
ü سوكوئي اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی جارو کننده.
ü آشي اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی که با پا اجرا می گردد.

آشی وازا

مجموعه تکنیکهایی که با پا اجرا می گردد.

ü اوی آشی: قدم گذاشتن.
ü یوری آشی: قدم ليز.
ü سوگی آَشی:پای دنباله رو- قدم دنباله رو.
ü می کی آشی هی: کشش پا، قدم کششی.
ü راکی آشی هی: قدم باز- باز کردن به طرفين.
ü راکی یوسه آشی هی: رفتن به طرفين به حالت ساده.
ü راکی کوسا آشی هی: باز کردن پا، باز شدن ضربدری و رفتن صليبی شکل.
ü اُکوری آشی: قدم دوبل.
ü ماواری آشی: قدم چرخشی، پای دور زدن.
ü توبی آشی: جهش، قدم پرشی.
گري وازا

مجموعه تکنیکهای ضربه ای پا که به دو بخش کلی تقسیم می گردد:
• گري وازا: محموعه تکنیکهای لگدی که یک پا ثابت بر روی زمین قرار دارد.
• توبی گری وازا: مجموعه تکنیکهای لگدی پرشی.
گري وازا

ü مائه گري وازا: مجموعه لگدهایی که به جلو اجرا میگردد.
ü يوكو گري وازا: مجموعه لگدهایی که به پهلو (جانبی) اجرا میگردد.
ü اوشيرو گري وازا: مجموعه لگدهایی که به پشت اجرا میگردد.

ü توبي مائه گري وازا: مجموعه لگدهای پرشی که به جلو اجرا میگردد
ü توبي يوكو گري وازا: مجموعه لگدهای پرشی که به پهلو (جانبی) اجرا میگردد.
ü توبي اوشيرو گري وازا: مجموعه لگدهای پرشی که به پشت اجرا میگردد.
ü موروته گري وازا: مجموعه لگدهای پرشی دوبل که با هر دو پا به صورت دوبل و همزمان اجرا میگردد.
ü نيدان گري وازا: مجموعه لگدهای پرشی که با هر دو پا به صورت متوالی (پشت سر هم) اجرا میگردد.

در مجموعه ي كيهونها اولين قسمت مربوط به استقرارها مي باشد. اين بخش يكي از مهمترين بخشهاي تكنيكي در كاراته مي باشد كه بايد به خوبي آموزش داده شود. اگر استقرارمان ضعيف باشد طبيتاً تكنيكهايي كه اجرا مي كنيم ضعيف بوده و باعث آسيب پذير بودن بدنمان مي گردد.

• استقرارهای عرضی.

اين استقرارها همانگونه كه مشخص است، استقرارهايي هستند كه در جهت پهلوها و به صورت عرضي اجرا ميگردند كه عبارتند از:

1- هيسوكوداچي: در اين استقرار همانگونه كه مشاهده مي كنيد پاها كاملا چسبيده بوده و بدن در وضعيت كاملا صاف و عمود زانوها كاملا كشيده و صاف قرار دارند. شايد دليل نامگذاري اين استقرار به هيسوكو اين باشد كه چون فقط روي پاها قابل مشاهده بوده و اصطلاحاً در ژاپني به روي پا "هايسوكو" گفته مي شود باشد. موارد استفاده از اين استقرار بيشتر در حالات رسمي و در كاتاهايي مانند "هيان يوندان" و ... مي باشد.

2- موسوبي داچي: استقرار خبردار، اين استقراربراي مواقع رسمي و براي تعظيم كردن استفاده مي شود و مانند استقرار قبلي بايد بدن در حالت صاف و عمود قرار داشته باشد كه در مرحله دوم اين استقرار "ري" (تعظيم) صورت ميگيرد. موارد استفاده آن در كاتاها هم در ابتداي كاتاها براي "ري" و در بين كاتاهايي مانند "هيان گودان" استفاده مي گردد.

3- هيكو داچي: استقرار موازي، در اين استقرار لبه داخلي پاها "سوكوتو" به صورت موازي نسبت به يكديگر قرار دارند. از اين استقرار در كاتاهاي پيشرفته مانند "ني پاي پو" استفاده مي شود. و مورد استفاده ديگر درحالات رسمي به صورت "يامه" مي باشد كه به ندرت از آن استفاده مي شود.

4- هاچي جي داچي: نامهاي ديگر آن: " سوتو هاچي جي داچي" (ايستادن هشت مانند رو به خارج)،"هاچي چي داچي"،"شي زن داچي"(ايستادن آزاد) مي باشند. اين استقرار يك ايستادن آزاد بوده و همانگونه كه مشاهده مي كنيد سر انگشتان پا رو به خارج مي باشد. در اين استقرار وضعيت بالا تنه راحت و مستقيم و عمود بر زمين بوده و پاها به اندازه عرض شانه از هم باز مي باشد. وزن مساوي و زانوها مستقيم و كشيده مي باشد. از اين استقرار برايهمه جا استفاده مي شود. شايعترين استفاده از آن در اجراي دستور يامه مي باشد.

5- ناي فانچين داچي: (ناي هانچين داچي)، استقرار قدمهاي پنهاني، اين استقرار براي مبارزه هاي جانبي خاصتاً مبارزه بر روي ديوار استفاده مي شود. از اين استقرار در كاتاييبه همين نام استفاده مي شود.

6- كيبا داچي: استقرار سوار كاري، همانگونه كه از نامش پيداست مانند نشستن بر روي زين اسب مي باشد. بالاتنه در اين استقرار كاملا عمود و صاف بوده و سر انگشتان پا رو به جلو مي باشد، و پاها حدوداَ به اندازه دو برابر عرض شانه باز است. وزن بر روي هر دو پا مساوي مي باشد و از اين استقرار بيشتر در كات

تاچي كاتا-قسمت دوم

استقرارهای طولیاين مجموعه استقرارها داراي طول بوده و طول آنها بيشتر از عرضشان مشهود است كه عبارتند است:
1- موتوداچي: استقرار مايل به جلو كوتاه، اين استقرار تقريباً كمي بيشتر از يك قدم عادي ميباشد. از اين استقرار بيشتر براي تكنيكهاي حمله اي استفاده مي شود. وزن بدن 60 % بر روي پاي جلو و 40% پاي عقب مي باشد. از اين استقرار در كليه كاتاها و همانطور كه گفتم براي استفاده در تكنيكهاي حمله اي استفاده دارد. كاتاهايي مانند "هيان شودان" و .... اين استقرار يكي از معمول ترين استقرار در شيتوريو مي باشد و استفاده فراوان دارد. و طول آن دقيقاً به اندازه طول يك ساق پا مي باشد به گونه اي كه با گذاشتن زانوي پاي عقب بر روي زمين در جهت پاي جلو و چسباندن آن به تهِ پاي جلو مي باشد.
2- زنكوتسوداچي: استقرار مايل به جلو بلند. اين استقرار به دليل استقراري محكمتر از "موتوداچي" بيشتر در موراد دفاعي از آن استفاده مي گردد. طول ان به اندازه يك كف پا بيشتر از "موتوداچي" مي باشد. وزن بدن در اين استقرار مانند استقرار قبلي 60 به 40 مي باشد. روي ران حدودا در يك زاويه 45 درجه شيب دارد و اگر به صورت مستقيم و صحيح بايستيم بدون خم شدن نبايد انگشت شست پاي جلو ديده شود. با چرخاندن تَهِ پا عقب به داخل و متعادل كردن وزن بر روي هر دو پا استقرار ما به "شيكو داچي" تبديل مي شود. يعني طول "زنكوتسوداچي" برابر با عرض شيكوداچي مي باشد.
 3- هان زنكوتسوداچي: كلاً "هان" به معني نيمه مي باشد و اين استقرار به مفهوم نيمه "زنكوتسوداچي" مي باشد. اندازه طول آن بين دو استقرار قبلي مي باشد و به اندازه نيم كف پا از "موتوداچي" بزرگتر و نيم كف پا از "زنكوتسوداچي" كوچكتر مي باشد وزن بدن مانند استقرار هاي قبل مي باشد و محل استفاده آن در كاتاهايي مانند "ماتسوكازه" و "جوروكو" و ... مي باشد.
4- كوكوتسو داچي: استقرار مايل به عقب. از حالت "زنكوتسوداچي" با چرخاندن هر دو پا بر روي سينه پا و چرخيدن به عقب و انتقال وزن بدن به پاي عقب استقرار به "كوكوتسوداچي" تبديل مي شود. اين استقرار در فرمهاي "ناهاته" به اين صورت بوده و در موارد "شوريته" به چرخش بدن به جلو به "هانمي كوكوتسوداچي" تبديل مي شود. جهت بدن به طرف پاي عقب بوده و ديد به طرف پاي جلو مي باشد. دقيقاً بر خلاف "زنكوتسوداچي" بوده و طول آن هم به اندازه آن مي باشد در "شوتوكان" از اين استقرار به نام "اوشيرو زنكوتسوداچي" نام برده مي شود. وزن بدن 60% پاي عقب و 40% درصد بر روي پاي جلو مي باشد. از اين استقرار براي جابجا شدن از روبروي حريف به پهلوها استفاده مناسبي است. اين روش استقرار معروف به "كوكوتسوداچي اوكيناوائي" مي باشد. از اين استقرار در كاتاهايي مانند "هيان گودان"، "جي ته" و ... مورد استفاده قرار مي گيرد.
 5- نكو آشي داچي:استقرار پنجه گربه اي. وزن بدن در اين استقرار در سبك "شيتوريو" 70% بر روي پاي عقب بوده و 30 % بر روي پاي جلو مي باشد. همانگونه كه مشاهده مي كنيد پاي عقب كاملا كف پا بر روي زمين بوده و پاي جلو بر روي سينه پا قرار دارد و ته پا بالا مي باشد. طول پا به اندازه حدوداً بلندي دو كف پا از پاي عقب مي باشد و پاي جلو با تهِ پاي عقب در يك خط قرار دارد. سر پاي عق در زاويه 45 درجه به خارج مايل مي باشد. و پاي جلو رو به جلو قرار دارد. مي توان گفت از اين استقرار در كليه كاتاهاي "شيتوريو" استفاده مي شود.
 6- رنوجي داچي:از اين استقرار در كاتاي هيان گودان استفاده دارد كه طول آن به اندازه نكوآشي داچي بوده و جهت پاها هم از همان تبعيت ميكند و تنها تفاوت آن مستقيم بودن پاي عقب بوده كاملا كشيده و تهِ پاي جلو هم بالا قرار دارد.
7- ساگي آشي داچي:استقرار پا لك لكي. اين استقرار همانگونه كه ديده مي شود بر روي يك كف پا بوده و پاي ديگر يا در گودي زانو قرار دارد يا در كنار آن و سر انگشتان رو به پائين مي باشد. بالاتنه در اين استقرار عمود بر روي زمين مي باشد و به هيچگونه به اطراف مايل نمي باشد. از اين استقرار در كاتاهايي مانند: "روهاي" ، "چين تو" و ... استفاده مي شود. در كاتاي "چين تو" از هر دو روش اين استقرار پا در پشت زانو و كنار زانو استفاده مي شود.

8- كوساداچي: استقرار ضربدري. همانگونه كه مشاهده مي كنيد پاها در اين وضعيت در حالت ضربدري نسبت به يكديگر قرار دارند. 70% وزن بر روي پاي جلو بوده و 30% بر روي پاي عقب. لبه داخلي پاي جلو در خط مستقيم بوده و جهت پاي عقب در زاويه 45 درجه نسبت با پاي جلو قرار دارد. در "شيتوريو" زانوي پاي عقب در گودي زانوي پاي جلو قرار دارد. مورد استقفاده آن در كاتاهايي مانند "جي ته" ، "هيان يوندان" و "گودان" و ... مي باشد.

9- سانچين داچي: استقرار ساعت شني، اين استقرار مانند ساعت شني مي باشد. اين استقرار يك استقرار با قدرت بالا مي باشد. و در كاتاهاي "ناهاته" مانند "سانچين" و "تن شو" و ... استفاده مي شود. از اين استقرار براي تمرينات تنفسي استفاده فراواني دارد. وضعيت استقرار به اين صورت است كه پاها به اندازه عرض شانه ها باز يك پا به اندازه يك كف پا جلوتر بوده به صورتي كه تَهِ پاي جلو با سر انگشتان پاي عقب در يك خط قرار دارد و پاي عقب در يك خط مستقيم رو به جلو بوده و پاي جلو به اندازه 30 درجه رو به داخل مي باشد.

بحثي پيرامون كاتا

9 قاعده كلي مبارزه

9 قاعده كلي مبارزه

هنرجويان رزمي مي توانند استراتژي نظامي را در مبارزات و دفاع شخصي به كار ببندند
چه رابطه اي بين استراتژي و تاكتيك وجود دارد؟ ممكن است عده اي بگويند، هردو يكي هستند. ولي با وجود اينكه مرز مشخصي بين آن دو وجود ندارد، تاكتيك را با مقياس كوچك و استراتژي را با مقياس بزرگ اندازه مي گيرند. در هنرهاي رزمي، زمانهاي طولاني را صرف تمرين تاكتيك مي كنند و از فنون شگفت آور دستها، پاها و آرنج ها استفاده مي كنند. همچنين رزمي كاران مبادرت به تمرين فنون دفاع شخصي مي كنند كه تركيبي از حركات پيچيده است و براي مبارزه با چندين حريف مي باشد. و اما درباره استراتژي مذكور توسط نه قاعده كلي در جنگها تعريف شده اند.
اين نه اصل در تمام جنگهاي بزرگ جهان، كم و بيش وجود دارند و از كارآرايي زيادي برخوردارند. در هر جنگي، پيروزي از آن طرفي است كه از اين نه اصل به خوبي بهره ببرند. جالبتر اينكه، زمينه اجرايي اين اصول نه تنها در ميادين جنگ بلكه در مبارزات تن به تن بسيار زياد است.  هدف 
اولين اصل در يك جنگ و يا رزم تن به تن، هدف مي باشد. براي يك فرمانده نظامي به هلاكت رساندن دشمن و جنگيدن، هدف اصلي است. در صورتي كه براي يك رزمي كار امروزي كشتن حريف بندرت يك هدف مي باشد ولي چنانچه، غلبه كردن بر حريفش و يا حتي از پا درآوردن او هدف باشد، عاقلانه است. البته، اجتناب از زدوخورد و فرار هم مي توانند جزء اهداف باشند.
لازم به ذكر است كه حدس زدن هدف حريف نيز مفيد است. در درگيريهاي خياباني، ممكن است كه هدف مهاجمين طوري طرح ريزي شده باشد كه قصد جان شما را داشته باشند. در اين حالت، آسانتر آن است تا شما نيز هدفتان مطابق هدف حريف تنظيم كنيد. در ديگر درگيريها، ممكن است توسط حريفاني كه قصد حمله به شما را دارند، احاطه شويد، در اين مقعيت، لازم است تا ضد حمله درستي را اجرا كنيد. نكته مهم آن است كه بدانيد نتيجه اجراي حركتي كه مد نظر داريد، چه خواهد بود زيرا تمام اصول بستگي به اصل هدف دارد.  
حمله 
دومين اصل، حمله است. در يك ضرب المثل قديمي آمده است كه «بهترين دفاع، حمله است». اين بدان دليل است كه تنها فنون تهاجمي مي توانند نتايج خوبي داشته باشند. شايد شما بهترين مدافع در دنيا باشيد و پاهاي محكم و سفتي داشته باشيد اما تنها راه براي خاتمه دادن به حملات حريف اين است كه به طريقي به وي حمله كنيد.
در حالت تدافعي، امكان دارد بعضي اوقات به شما فشار وارد شود. اما نبايد اسير حريف باشيد و سعي كنيد اقدام به ضد حمله نماييد. در اين لحظه پيشقدم خواهيد بود و اين همان اصل حمله و تهاجم است.  
كاربرد فنون ساده در درگيريها 
تهاجم و هدف از اصول كاملا بديهي هستند. كاربرد فنون ساده، يكي ديگر از اصول مهمي است كه اغلب رزمي كاران نسبت به آن بي توجه هستند و آن را ناديده مي گيرند. بهترين اطمينان براي موفقيت در هر مقابله اي استفاده از فنون ساده است. درگيريهاي خياباني هرگز به آساني درگيريهاي موجود در صحنه مبارزه نيستند. در يك درگيري واقعي مقادير زيادي آدرنالين در بدن ترشح مي شود و ممكن است احساس كنيد كه هيچ نيرو و قدرتي نداريد و يا اينكه ممكن است احساس خستگي مفرط بكنيد. در اين حالت، بهتر است تا تكيه بر فنون موثر و در عين حال بسيار ساده اي كنيد كه نتيجه خوبي داشته باشد و منجر به موفقيت سما گردد. چرا سعي در به كار بردن فنون نمايشي مي كنيد و در موقعيتهايي سعي در زدن ضربات سخت همچون زدن ضربه به سر داريد؟ در صورتي كه زدن يك ضربه ساده همانند زدن ضربه كاري به ساق پا مي تواند بسيار موثر باشد و شما از دست حريف برهاند.
در يك مبارزه، موقعيتهاي مناسب دائما مثل يك چشم برهم زدن ايجاد مي شوند و از بين مي روند و شخص مجبور است تا هميشه آماده بوده و از اين موقعيتها به خوبي استفاده ببرد و فنوني را به كار بگيرد كه قبلا آنها را تمرين كرده است. 
فيزيك بدن 
عده اي از رزمي كاران با اين اصل موافق نيستند ولي در مبارزه اين اصل كمك زيادي به مبارزه كننده مي كند. يك هنرجوي رزمي با اندامي ورزيده و درشت مي تواند ضربات سنگيني بر حريف وارد سازد و هم چنين ضربات حريف را تحمل نمايد.
در بخش نظامي، فيزيك بدن و قدرت رابطه مستقيم با هم دارند و بعضي از نظاميان آن دو را هم معني مي دانند اما اين نيرو و قدرت است كه فنون موثر را مي سازد. به جرات مي توان گفت كه تمام فنون در دنياي ورزشهاي رزمي بي مصرف هستند مگر اينكه همراه با فشار اجرا شوند.
بدبختانه، بسياري از رزمي كاران نسبت به تعليمات فيزيكي غافلند و بر اين باورند كه دانستن نحوه اجراي فنون به تنهايي كافي است. چنين طرز تفكري نزد پيشكسوتان هنرهاي رزمي احمقانه تلقي مي شود چرا كه رزمي كاراني هستند كه بدن بسيار سخت و مقاومي دارند و علت آن تنها به دليل تمرينات فراواني است كه در طي سالهاي متمادي انجام داده اند و همواره به ورزشهاي فيزيكي بدنسان توجه داشته اند.  
مانور در حركات 
چه كاري انجام مي دهيد زماني كه در مقابل حريفي با فيزيك درشت قرار بگيريد؟ داشتن بدن بزرگ و درشت به معناي پيروزي مطلق نيست. گاهي اوقات، يك رزمي كار ريز اندام مي تواند خيلي خوب در مقابل حريفش ظاهر شود. چطور اين حالت اتفاق خواهد افتاد؟
اشخاص قد كوتاه بيشتر از ضربات پا استفاده مي كنند و بسيار سريع عمل مي كنند و بزرگي هيكل حريف مانعي برايشان ايجاد نمي كند. اينگونه افراد بايد از سرعت و چابكي خاص برخوردار باشند تا بتوانند حريف را گيج كرده و ضربات كاري را وارد سازند، در غير اينصورت موفقيت از آن حريف مقابلشان خواهد بود.  
شوك 
در يك مبارزه واقعي هر كسي كه ضربات اوليه را وارد كند، معمولا پيروز است. وارد كردن شوك به معناي حمله كردن به حريف است به طوري كه او آمادگي نداشته باشد. لازم نيست تا حريف كاملا بي اطلاع باشد، تنها كافي است كه ديرتر عكس العمل نشان دهد و فن موثري از خود نشان ندهد.
اجراي نمايشات و فنون تصنعي دست و پا اهداف اصل را برآورده مي كنند. هر رزمي كاري مي بايست شيوه اي مختلف مبارزه اي را تركيب نمايد. در ضمن يك مقدار زيركي لازم است تا بتوان حريف را در حالت سردرگمي نگاه داشت و تعادل ذهني و روحي او را برهم زد. شايان ذكر است كه منظور از زيركي، به كار بردن حيله و نيرنگ در اجراي فنون نيست.  
اطمينان 
هيچ كس پذيراي اين نيست كه حريفش به او شوك وارد كند. داشتن اطمينان از شوك جلوگيري مي كند. در خيابان، اصل اطمينان را مي توان با افزايش سطح آگاهي آشكار ساخت. در شب، هنگام حركت در بيرون از منزل سعي كنيد از مناطق روشن عبور كنيد و توجه خاصي داشته باشيد تا از گوشه و كنار خيابان به شما حمله نشود. داشتن اطمينان همچنين به معناي كوچك شمردن حريف و باور كردن تواناييهاي خود است. 
صرفه جويي 
صرفه جويي در نيرو به معناي اين است كه با كمترين نيرو و سلاح بتوانيد بر حريف غلبه كنيد. صرفه جويي، همچنين به معناي ذخيره كردن انرژي است كه در موقعيتهايي كه فرصت استراحت برايتان ايجاد مي شود.
در بعضي از مبارزات مبارزه به وقت اضافه مي كشد و شما مجبوريد مدت زمان بيشتري را صرف دفاع و يا حمله به حريف كنيد، در اين حالت مي بايست در فرصتهاي مناسب انرژي از دست رفته رابازيابيد و اين كار را در مواردي با اجراي بعضي فنون مي توانيد ميسر سازيد. 
پيوستگي 
پيوستگي بين فنون، آخرين اصل از اصول نه گانه است كه براي يك رزمي كار از اهميت خاصي برخوردار است. شما بايد بتوانيد هماهنگي و پيوستگي بين فنون اجرايي خود ايجاد نماييد.
اگر شما با تعدادي مهاجم در يك زمان روبرو شويد، در موقعيتي قرار خواهيد گرفت كه در نظر گرفتن افكار عمومي مهاجمين حائز اهميت است، چرا كه اگر به فرض سردسته گروه را مورد حمله قرار دهيد و با يك حمله و يا ضد حمله او را زا پا در آوريد، عملا توانسته ايد بر كل گروه فائق آييد.  
نتيجه 
در نظر داشته باشيد كه اين نه اصل كاملا قطعي نيستند و بندرت مي توان همه اصول را يكجا عملي كرد و نتيجه مطلوب كسب نمود. با وجود اين، اصول مذكور در بسياري از موارد سودمند هستند به شرط اينكه بتوانيد آنها را درست به موقع به كار ببنديد.