تقسيمات كاراته شيتوريو

تقسیمات کاراته شیتوریو

1- کیهون: به مجموعه تکنیکهای پایه و اساسی گفته می شود که مقدمه کلی برای کاراته می باشد و کاراته کاها باید ابتدا این مقطع را آموزش دیده و تمرین نمایند تا به مهارت و اجرای اصول اساسی آنها واقف گردند.
2- کاتا: فرم، قالب. اجرای یک سری مجموعه تکنیکهای خاص در یک چهارچوب خاص و در مسیری مشخص (آمبوسن) اجرا می گردد.
3- بونکای کاتا: آنالیز و درک مفهوم اساسی کاتاها.
4- کومیته: مبارزه.

کیهونها در کاراته شیتوریو به سه مجموعه کلی تقسیم می شوند. که عبارتند از:
v تاچی کاتا: قالبها و فرمهای ایستادن و استقرار.
v ته وازا: مجموعه تکنیکهای دست.
v اوکه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی.
v آَشی وازا: مجموعه تکنیکهای پا.

این مجموعه به استقرارها و فرمهای ایستادن گفته می شود که خود شامل دو قسمت می باشد:
ü استقرارهای طولی.
ü استقرارهای عرضی.

این مجموعه شامل سه قسمت کلی می گردد:
• زوکی وازا: مجموعه تکنیکهایی که در یک خط راست به سوی حریف اجرا می شود.
• اوچی وازا: مجموعه تکنیکهای ضربه ای دورانی.
• ته وازا: مجموعه تکنیکهای دست که متفاوت با روشهای فوق می باشند.

ü كن‌زوكي وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که با دست گره کرده و مشت شده اجرا میشود.
ü هيراكن‌زوكي‌وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که با دست نیمه گره کرده اجرا میگردد.
ü شوتي‌زوكي‌ وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که با کف دست اجرا می گردد ( دست باز).
ü سيريوتو‌زوكي‌وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که با لبه پائینی و خارجی دست باز اجرا میگردد.
ü شوتو‌زوكي‌وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که با لبه خارجی دست باز اجرا میگردد.
ü توبي زوكي وازا: مجموعه تکنیکهایی ضربه مستقیم که به صورت پرشی اجرا می گردد که تقریباً شامل کلیه تکنیکهای فوق میگردد.

ü ناكايوبي‌ايپون‌كن‌وازا: مجموعه تکنیکهایی که با بند دوم انگشت وسط اجرا میگردد.
ü هيتوساشايوبي ‌ايپون‌كن‌ وازا: مجموعه تکنیکهایی که با بند دوم انگشت اشاره اجرا میگردد.
ü ايايوبي‌ايپون‌ كن‌ وازا: مجموعه تکنیکهایی که بند میانی انگشت شست اجرا میگردد.
ü نوكيته‌ وازا: مجموعه تکنیکهایی که با سر انگشتان اجرا میگردد.
ü باسامي‌وازا: مجموعه تکنیکهای چنگال خرچنگ.
ü هيجي‌آته‌وازا: مجموعه تکنیکهای ضربات آرنج.
ü توبي ته وازا: مجموعه تکنیکهای فوق که به صورت پرشی اجرا میگردد.

ü كن‌تسويي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با لبه خارجی مشت (مشت چکشی)
ü اورا اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با پشت مشت.
ü هايشو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با پشت دشت باز.
ü كوماده اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با داخل دشت نیمه مشت (پنجه خرس).
ü شوتي اوچي وازا مجموعه تکنیکهای دورانی با انتهای کف دست.
ü شوتو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با لبه خارجی دست باز (تیغه شمشیر)
ü سيريوتو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با لبه خارجی و پائینی مچ دست (پیشانی گاو)
ü هايتو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با لبه داخای دست باز.
ü كيتو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با مفصل داخلی انگشت شست.
ü جوكوكن اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با بالای مچ خمیده.
ü گه كوكن اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با پائین مچ خمیده.
ü كيكو اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با مجموع انگشتان دست (منقار پرنده)
ü كوته اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی با سائد.
ü توبي اوچي وازا: مجموعه تکنیکهای دورانی بالا به صورت پرشی.

این مجموعه به کلیه حرکات دفاعی اطلاق میگردد. که خود شامل 8 روش و مسیر اجرایی دفاعها تقسیم می گردد که عبارتند از:
ü باراي اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی انحرافی.
ü گدان اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی قسمت پائین بدن.
ü يوكو اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی از داخل به خارج.
ü اوچي اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی از خارج به داخل.
ü جودان اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی قسمت بالای بدن.
ü ساسائه اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی دو دستی.
ü سوكوئي اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی جارو کننده.
ü آشي اوكه وازا: مجموعه تکنیکهای دفاعی که با پا اجرا می گردد.

آشی وازا

مجموعه تکنیکهایی که با پا اجرا می گردد.

ü اوی آشی: قدم گذاشتن.
ü یوری آشی: قدم ليز.
ü سوگی آَشی:پای دنباله رو- قدم دنباله رو.
ü می کی آشی هی: کشش پا، قدم کششی.
ü راکی آشی هی: قدم باز- باز کردن به طرفين.
ü راکی یوسه آشی هی: رفتن به طرفين به حالت ساده.
ü راکی کوسا آشی هی: باز کردن پا، باز شدن ضربدری و رفتن صليبی شکل.
ü اُکوری آشی: قدم دوبل.
ü ماواری آشی: قدم چرخشی، پای دور زدن.
ü توبی آشی: جهش، قدم پرشی.
گري وازا

مجموعه تکنیکهای ضربه ای پا که به دو بخش کلی تقسیم می گردد:
• گري وازا: محموعه تکنیکهای لگدی که یک پا ثابت بر روی زمین قرار دارد.
• توبی گری وازا: مجموعه تکنیکهای لگدی پرشی.
گري وازا

ü مائه گري وازا: مجموعه لگدهایی که به جلو اجرا میگردد.
ü يوكو گري وازا: مجموعه لگدهایی که به پهلو (جانبی) اجرا میگردد.
ü اوشيرو گري وازا: مجموعه لگدهایی که به پشت اجرا میگردد.

ü توبي مائه گري وازا: مجموعه لگدهای پرشی که به جلو اجرا میگردد
ü توبي يوكو گري وازا: مجموعه لگدهای پرشی که به پهلو (جانبی) اجرا میگردد.
ü توبي اوشيرو گري وازا: مجموعه لگدهای پرشی که به پشت اجرا میگردد.
ü موروته گري وازا: مجموعه لگدهای پرشی دوبل که با هر دو پا به صورت دوبل و همزمان اجرا میگردد.
ü نيدان گري وازا: مجموعه لگدهای پرشی که با هر دو پا به صورت متوالی (پشت سر هم) اجرا میگردد.

در مجموعه ي كيهونها اولين قسمت مربوط به استقرارها مي باشد. اين بخش يكي از مهمترين بخشهاي تكنيكي در كاراته مي باشد كه بايد به خوبي آموزش داده شود. اگر استقرارمان ضعيف باشد طبيتاً تكنيكهايي كه اجرا مي كنيم ضعيف بوده و باعث آسيب پذير بودن بدنمان مي گردد.

• استقرارهای عرضی.

اين استقرارها همانگونه كه مشخص است، استقرارهايي هستند كه در جهت پهلوها و به صورت عرضي اجرا ميگردند كه عبارتند از:

1- هيسوكوداچي: در اين استقرار همانگونه كه مشاهده مي كنيد پاها كاملا چسبيده بوده و بدن در وضعيت كاملا صاف و عمود زانوها كاملا كشيده و صاف قرار دارند. شايد دليل نامگذاري اين استقرار به هيسوكو اين باشد كه چون فقط روي پاها قابل مشاهده بوده و اصطلاحاً در ژاپني به روي پا "هايسوكو" گفته مي شود باشد. موارد استفاده از اين استقرار بيشتر در حالات رسمي و در كاتاهايي مانند "هيان يوندان" و ... مي باشد.

2- موسوبي داچي: استقرار خبردار، اين استقراربراي مواقع رسمي و براي تعظيم كردن استفاده مي شود و مانند استقرار قبلي بايد بدن در حالت صاف و عمود قرار داشته باشد كه در مرحله دوم اين استقرار "ري" (تعظيم) صورت ميگيرد. موارد استفاده آن در كاتاها هم در ابتداي كاتاها براي "ري" و در بين كاتاهايي مانند "هيان گودان" استفاده مي گردد.

3- هيكو داچي: استقرار موازي، در اين استقرار لبه داخلي پاها "سوكوتو" به صورت موازي نسبت به يكديگر قرار دارند. از اين استقرار در كاتاهاي پيشرفته مانند "ني پاي پو" استفاده مي شود. و مورد استفاده ديگر درحالات رسمي به صورت "يامه" مي باشد كه به ندرت از آن استفاده مي شود.

4- هاچي جي داچي: نامهاي ديگر آن: " سوتو هاچي جي داچي" (ايستادن هشت مانند رو به خارج)،"هاچي چي داچي"،"شي زن داچي"(ايستادن آزاد) مي باشند. اين استقرار يك ايستادن آزاد بوده و همانگونه كه مشاهده مي كنيد سر انگشتان پا رو به خارج مي باشد. در اين استقرار وضعيت بالا تنه راحت و مستقيم و عمود بر زمين بوده و پاها به اندازه عرض شانه از هم باز مي باشد. وزن مساوي و زانوها مستقيم و كشيده مي باشد. از اين استقرار برايهمه جا استفاده مي شود. شايعترين استفاده از آن در اجراي دستور يامه مي باشد.

5- ناي فانچين داچي: (ناي هانچين داچي)، استقرار قدمهاي پنهاني، اين استقرار براي مبارزه هاي جانبي خاصتاً مبارزه بر روي ديوار استفاده مي شود. از اين استقرار در كاتاييبه همين نام استفاده مي شود.

6- كيبا داچي: استقرار سوار كاري، همانگونه كه از نامش پيداست مانند نشستن بر روي زين اسب مي باشد. بالاتنه در اين استقرار كاملا عمود و صاف بوده و سر انگشتان پا رو به جلو مي باشد، و پاها حدوداَ به اندازه دو برابر عرض شانه باز است. وزن بر روي هر دو پا مساوي مي باشد و از اين استقرار بيشتر در كات

تاچي كاتا-قسمت دوم

استقرارهای طولیاين مجموعه استقرارها داراي طول بوده و طول آنها بيشتر از عرضشان مشهود است كه عبارتند است:
1- موتوداچي: استقرار مايل به جلو كوتاه، اين استقرار تقريباً كمي بيشتر از يك قدم عادي ميباشد. از اين استقرار بيشتر براي تكنيكهاي حمله اي استفاده مي شود. وزن بدن 60 % بر روي پاي جلو و 40% پاي عقب مي باشد. از اين استقرار در كليه كاتاها و همانطور كه گفتم براي استفاده در تكنيكهاي حمله اي استفاده دارد. كاتاهايي مانند "هيان شودان" و .... اين استقرار يكي از معمول ترين استقرار در شيتوريو مي باشد و استفاده فراوان دارد. و طول آن دقيقاً به اندازه طول يك ساق پا مي باشد به گونه اي كه با گذاشتن زانوي پاي عقب بر روي زمين در جهت پاي جلو و چسباندن آن به تهِ پاي جلو مي باشد.
2- زنكوتسوداچي: استقرار مايل به جلو بلند. اين استقرار به دليل استقراري محكمتر از "موتوداچي" بيشتر در موراد دفاعي از آن استفاده مي گردد. طول ان به اندازه يك كف پا بيشتر از "موتوداچي" مي باشد. وزن بدن در اين استقرار مانند استقرار قبلي 60 به 40 مي باشد. روي ران حدودا در يك زاويه 45 درجه شيب دارد و اگر به صورت مستقيم و صحيح بايستيم بدون خم شدن نبايد انگشت شست پاي جلو ديده شود. با چرخاندن تَهِ پا عقب به داخل و متعادل كردن وزن بر روي هر دو پا استقرار ما به "شيكو داچي" تبديل مي شود. يعني طول "زنكوتسوداچي" برابر با عرض شيكوداچي مي باشد.
 3- هان زنكوتسوداچي: كلاً "هان" به معني نيمه مي باشد و اين استقرار به مفهوم نيمه "زنكوتسوداچي" مي باشد. اندازه طول آن بين دو استقرار قبلي مي باشد و به اندازه نيم كف پا از "موتوداچي" بزرگتر و نيم كف پا از "زنكوتسوداچي" كوچكتر مي باشد وزن بدن مانند استقرار هاي قبل مي باشد و محل استفاده آن در كاتاهايي مانند "ماتسوكازه" و "جوروكو" و ... مي باشد.
4- كوكوتسو داچي: استقرار مايل به عقب. از حالت "زنكوتسوداچي" با چرخاندن هر دو پا بر روي سينه پا و چرخيدن به عقب و انتقال وزن بدن به پاي عقب استقرار به "كوكوتسوداچي" تبديل مي شود. اين استقرار در فرمهاي "ناهاته" به اين صورت بوده و در موارد "شوريته" به چرخش بدن به جلو به "هانمي كوكوتسوداچي" تبديل مي شود. جهت بدن به طرف پاي عقب بوده و ديد به طرف پاي جلو مي باشد. دقيقاً بر خلاف "زنكوتسوداچي" بوده و طول آن هم به اندازه آن مي باشد در "شوتوكان" از اين استقرار به نام "اوشيرو زنكوتسوداچي" نام برده مي شود. وزن بدن 60% پاي عقب و 40% درصد بر روي پاي جلو مي باشد. از اين استقرار براي جابجا شدن از روبروي حريف به پهلوها استفاده مناسبي است. اين روش استقرار معروف به "كوكوتسوداچي اوكيناوائي" مي باشد. از اين استقرار در كاتاهايي مانند "هيان گودان"، "جي ته" و ... مورد استفاده قرار مي گيرد.
 5- نكو آشي داچي:استقرار پنجه گربه اي. وزن بدن در اين استقرار در سبك "شيتوريو" 70% بر روي پاي عقب بوده و 30 % بر روي پاي جلو مي باشد. همانگونه كه مشاهده مي كنيد پاي عقب كاملا كف پا بر روي زمين بوده و پاي جلو بر روي سينه پا قرار دارد و ته پا بالا مي باشد. طول پا به اندازه حدوداً بلندي دو كف پا از پاي عقب مي باشد و پاي جلو با تهِ پاي عقب در يك خط قرار دارد. سر پاي عق در زاويه 45 درجه به خارج مايل مي باشد. و پاي جلو رو به جلو قرار دارد. مي توان گفت از اين استقرار در كليه كاتاهاي "شيتوريو" استفاده مي شود.
 6- رنوجي داچي:از اين استقرار در كاتاي هيان گودان استفاده دارد كه طول آن به اندازه نكوآشي داچي بوده و جهت پاها هم از همان تبعيت ميكند و تنها تفاوت آن مستقيم بودن پاي عقب بوده كاملا كشيده و تهِ پاي جلو هم بالا قرار دارد.
7- ساگي آشي داچي:استقرار پا لك لكي. اين استقرار همانگونه كه ديده مي شود بر روي يك كف پا بوده و پاي ديگر يا در گودي زانو قرار دارد يا در كنار آن و سر انگشتان رو به پائين مي باشد. بالاتنه در اين استقرار عمود بر روي زمين مي باشد و به هيچگونه به اطراف مايل نمي باشد. از اين استقرار در كاتاهايي مانند: "روهاي" ، "چين تو" و ... استفاده مي شود. در كاتاي "چين تو" از هر دو روش اين استقرار پا در پشت زانو و كنار زانو استفاده مي شود.

8- كوساداچي: استقرار ضربدري. همانگونه كه مشاهده مي كنيد پاها در اين وضعيت در حالت ضربدري نسبت به يكديگر قرار دارند. 70% وزن بر روي پاي جلو بوده و 30% بر روي پاي عقب. لبه داخلي پاي جلو در خط مستقيم بوده و جهت پاي عقب در زاويه 45 درجه نسبت با پاي جلو قرار دارد. در "شيتوريو" زانوي پاي عقب در گودي زانوي پاي جلو قرار دارد. مورد استقفاده آن در كاتاهايي مانند "جي ته" ، "هيان يوندان" و "گودان" و ... مي باشد.

9- سانچين داچي: استقرار ساعت شني، اين استقرار مانند ساعت شني مي باشد. اين استقرار يك استقرار با قدرت بالا مي باشد. و در كاتاهاي "ناهاته" مانند "سانچين" و "تن شو" و ... استفاده مي شود. از اين استقرار براي تمرينات تنفسي استفاده فراواني دارد. وضعيت استقرار به اين صورت است كه پاها به اندازه عرض شانه ها باز يك پا به اندازه يك كف پا جلوتر بوده به صورتي كه تَهِ پاي جلو با سر انگشتان پاي عقب در يك خط قرار دارد و پاي عقب در يك خط مستقيم رو به جلو بوده و پاي جلو به اندازه 30 درجه رو به داخل مي باشد.

بحثي پيرامون كاتا

9 قاعده كلي مبارزه

9 قاعده كلي مبارزه

هنرجويان رزمي مي توانند استراتژي نظامي را در مبارزات و دفاع شخصي به كار ببندند
چه رابطه اي بين استراتژي و تاكتيك وجود دارد؟ ممكن است عده اي بگويند، هردو يكي هستند. ولي با وجود اينكه مرز مشخصي بين آن دو وجود ندارد، تاكتيك را با مقياس كوچك و استراتژي را با مقياس بزرگ اندازه مي گيرند. در هنرهاي رزمي، زمانهاي طولاني را صرف تمرين تاكتيك مي كنند و از فنون شگفت آور دستها، پاها و آرنج ها استفاده مي كنند. همچنين رزمي كاران مبادرت به تمرين فنون دفاع شخصي مي كنند كه تركيبي از حركات پيچيده است و براي مبارزه با چندين حريف مي باشد. و اما درباره استراتژي مذكور توسط نه قاعده كلي در جنگها تعريف شده اند.
اين نه اصل در تمام جنگهاي بزرگ جهان، كم و بيش وجود دارند و از كارآرايي زيادي برخوردارند. در هر جنگي، پيروزي از آن طرفي است كه از اين نه اصل به خوبي بهره ببرند. جالبتر اينكه، زمينه اجرايي اين اصول نه تنها در ميادين جنگ بلكه در مبارزات تن به تن بسيار زياد است.  هدف 
اولين اصل در يك جنگ و يا رزم تن به تن، هدف مي باشد. براي يك فرمانده نظامي به هلاكت رساندن دشمن و جنگيدن، هدف اصلي است. در صورتي كه براي يك رزمي كار امروزي كشتن حريف بندرت يك هدف مي باشد ولي چنانچه، غلبه كردن بر حريفش و يا حتي از پا درآوردن او هدف باشد، عاقلانه است. البته، اجتناب از زدوخورد و فرار هم مي توانند جزء اهداف باشند.
لازم به ذكر است كه حدس زدن هدف حريف نيز مفيد است. در درگيريهاي خياباني، ممكن است كه هدف مهاجمين طوري طرح ريزي شده باشد كه قصد جان شما را داشته باشند. در اين حالت، آسانتر آن است تا شما نيز هدفتان مطابق هدف حريف تنظيم كنيد. در ديگر درگيريها، ممكن است توسط حريفاني كه قصد حمله به شما را دارند، احاطه شويد، در اين مقعيت، لازم است تا ضد حمله درستي را اجرا كنيد. نكته مهم آن است كه بدانيد نتيجه اجراي حركتي كه مد نظر داريد، چه خواهد بود زيرا تمام اصول بستگي به اصل هدف دارد.  
حمله 
دومين اصل، حمله است. در يك ضرب المثل قديمي آمده است كه «بهترين دفاع، حمله است». اين بدان دليل است كه تنها فنون تهاجمي مي توانند نتايج خوبي داشته باشند. شايد شما بهترين مدافع در دنيا باشيد و پاهاي محكم و سفتي داشته باشيد اما تنها راه براي خاتمه دادن به حملات حريف اين است كه به طريقي به وي حمله كنيد.
در حالت تدافعي، امكان دارد بعضي اوقات به شما فشار وارد شود. اما نبايد اسير حريف باشيد و سعي كنيد اقدام به ضد حمله نماييد. در اين لحظه پيشقدم خواهيد بود و اين همان اصل حمله و تهاجم است.  
كاربرد فنون ساده در درگيريها 
تهاجم و هدف از اصول كاملا بديهي هستند. كاربرد فنون ساده، يكي ديگر از اصول مهمي است كه اغلب رزمي كاران نسبت به آن بي توجه هستند و آن را ناديده مي گيرند. بهترين اطمينان براي موفقيت در هر مقابله اي استفاده از فنون ساده است. درگيريهاي خياباني هرگز به آساني درگيريهاي موجود در صحنه مبارزه نيستند. در يك درگيري واقعي مقادير زيادي آدرنالين در بدن ترشح مي شود و ممكن است احساس كنيد كه هيچ نيرو و قدرتي نداريد و يا اينكه ممكن است احساس خستگي مفرط بكنيد. در اين حالت، بهتر است تا تكيه بر فنون موثر و در عين حال بسيار ساده اي كنيد كه نتيجه خوبي داشته باشد و منجر به موفقيت سما گردد. چرا سعي در به كار بردن فنون نمايشي مي كنيد و در موقعيتهايي سعي در زدن ضربات سخت همچون زدن ضربه به سر داريد؟ در صورتي كه زدن يك ضربه ساده همانند زدن ضربه كاري به ساق پا مي تواند بسيار موثر باشد و شما از دست حريف برهاند.
در يك مبارزه، موقعيتهاي مناسب دائما مثل يك چشم برهم زدن ايجاد مي شوند و از بين مي روند و شخص مجبور است تا هميشه آماده بوده و از اين موقعيتها به خوبي استفاده ببرد و فنوني را به كار بگيرد كه قبلا آنها را تمرين كرده است. 
فيزيك بدن 
عده اي از رزمي كاران با اين اصل موافق نيستند ولي در مبارزه اين اصل كمك زيادي به مبارزه كننده مي كند. يك هنرجوي رزمي با اندامي ورزيده و درشت مي تواند ضربات سنگيني بر حريف وارد سازد و هم چنين ضربات حريف را تحمل نمايد.
در بخش نظامي، فيزيك بدن و قدرت رابطه مستقيم با هم دارند و بعضي از نظاميان آن دو را هم معني مي دانند اما اين نيرو و قدرت است كه فنون موثر را مي سازد. به جرات مي توان گفت كه تمام فنون در دنياي ورزشهاي رزمي بي مصرف هستند مگر اينكه همراه با فشار اجرا شوند.
بدبختانه، بسياري از رزمي كاران نسبت به تعليمات فيزيكي غافلند و بر اين باورند كه دانستن نحوه اجراي فنون به تنهايي كافي است. چنين طرز تفكري نزد پيشكسوتان هنرهاي رزمي احمقانه تلقي مي شود چرا كه رزمي كاراني هستند كه بدن بسيار سخت و مقاومي دارند و علت آن تنها به دليل تمرينات فراواني است كه در طي سالهاي متمادي انجام داده اند و همواره به ورزشهاي فيزيكي بدنسان توجه داشته اند.  
مانور در حركات 
چه كاري انجام مي دهيد زماني كه در مقابل حريفي با فيزيك درشت قرار بگيريد؟ داشتن بدن بزرگ و درشت به معناي پيروزي مطلق نيست. گاهي اوقات، يك رزمي كار ريز اندام مي تواند خيلي خوب در مقابل حريفش ظاهر شود. چطور اين حالت اتفاق خواهد افتاد؟
اشخاص قد كوتاه بيشتر از ضربات پا استفاده مي كنند و بسيار سريع عمل مي كنند و بزرگي هيكل حريف مانعي برايشان ايجاد نمي كند. اينگونه افراد بايد از سرعت و چابكي خاص برخوردار باشند تا بتوانند حريف را گيج كرده و ضربات كاري را وارد سازند، در غير اينصورت موفقيت از آن حريف مقابلشان خواهد بود.  
شوك 
در يك مبارزه واقعي هر كسي كه ضربات اوليه را وارد كند، معمولا پيروز است. وارد كردن شوك به معناي حمله كردن به حريف است به طوري كه او آمادگي نداشته باشد. لازم نيست تا حريف كاملا بي اطلاع باشد، تنها كافي است كه ديرتر عكس العمل نشان دهد و فن موثري از خود نشان ندهد.
اجراي نمايشات و فنون تصنعي دست و پا اهداف اصل را برآورده مي كنند. هر رزمي كاري مي بايست شيوه اي مختلف مبارزه اي را تركيب نمايد. در ضمن يك مقدار زيركي لازم است تا بتوان حريف را در حالت سردرگمي نگاه داشت و تعادل ذهني و روحي او را برهم زد. شايان ذكر است كه منظور از زيركي، به كار بردن حيله و نيرنگ در اجراي فنون نيست.  
اطمينان 
هيچ كس پذيراي اين نيست كه حريفش به او شوك وارد كند. داشتن اطمينان از شوك جلوگيري مي كند. در خيابان، اصل اطمينان را مي توان با افزايش سطح آگاهي آشكار ساخت. در شب، هنگام حركت در بيرون از منزل سعي كنيد از مناطق روشن عبور كنيد و توجه خاصي داشته باشيد تا از گوشه و كنار خيابان به شما حمله نشود. داشتن اطمينان همچنين به معناي كوچك شمردن حريف و باور كردن تواناييهاي خود است. 
صرفه جويي 
صرفه جويي در نيرو به معناي اين است كه با كمترين نيرو و سلاح بتوانيد بر حريف غلبه كنيد. صرفه جويي، همچنين به معناي ذخيره كردن انرژي است كه در موقعيتهايي كه فرصت استراحت برايتان ايجاد مي شود.
در بعضي از مبارزات مبارزه به وقت اضافه مي كشد و شما مجبوريد مدت زمان بيشتري را صرف دفاع و يا حمله به حريف كنيد، در اين حالت مي بايست در فرصتهاي مناسب انرژي از دست رفته رابازيابيد و اين كار را در مواردي با اجراي بعضي فنون مي توانيد ميسر سازيد. 
پيوستگي 
پيوستگي بين فنون، آخرين اصل از اصول نه گانه است كه براي يك رزمي كار از اهميت خاصي برخوردار است. شما بايد بتوانيد هماهنگي و پيوستگي بين فنون اجرايي خود ايجاد نماييد.
اگر شما با تعدادي مهاجم در يك زمان روبرو شويد، در موقعيتي قرار خواهيد گرفت كه در نظر گرفتن افكار عمومي مهاجمين حائز اهميت است، چرا كه اگر به فرض سردسته گروه را مورد حمله قرار دهيد و با يك حمله و يا ضد حمله او را زا پا در آوريد، عملا توانسته ايد بر كل گروه فائق آييد.  
نتيجه 
در نظر داشته باشيد كه اين نه اصل كاملا قطعي نيستند و بندرت مي توان همه اصول را يكجا عملي كرد و نتيجه مطلوب كسب نمود. با وجود اين، اصول مذكور در بسياري از موارد سودمند هستند به شرط اينكه بتوانيد آنها را درست به موقع به كار ببنديد.

رنگ كمربند

كمربند سفيد: به معناي پاكي و سادگي است  و شروع فراگيري هنر رزمي كاراته ،كمربند سفيد در كاراته نشان دهنده اين است كه ذهن و فكر هنرجو پاك و خالي از هرچيز و نا آشنا به مفاهيم معنوي و تمرينات كاراته مي باشد.

رنگ كمربند زرد:رنگ زرد رنگي گرم و شاد است ،و باعث افزايش سوخت و ساز بدن انسان مي گردد. در كمربند زرد هنرجو مانند جوانه اي است در حال رشد و بارور شدن و آماده شدن به مراحل بعدي.

رنگ كمربند نارنجي : تركيب زرد و قرمز است و به عنوان رنگ انرژي زا معروف است.رنگ نارنجي گرما ،شور و شوق و احساس هيجان را به ذهن مي آورد .كمربند نارنجي در كاراته  نشان دهنده شخصي است كه مهارت و فهم او شروع به رشد در جهت افق هاي جديد كرده است .نارنجي معمولا براي جلب توجه مورد استفاده نيز قرار مي گيرد .

رنگ كمربند سبز: سبز نشانه ي دفاع و هنر جويي است كه به اين مرحله مي رسد ،مي تواند از خود و ديگران دفاع كند .كمربند سبز در كاراته براي هنرجويي استفاده مي شود كه شروع به شكوفايي و بهره دادن كرده است.

رنگ كمربند آبي: نشانه ي آرامش و نشانه ي ايمان و معنويت است.رنگ آبي مي تواند باعث كاهش ضربان قلب و حرارت بدن گردد،كمربند آبي در كاراته وقتي هنرجو از اين كمربند  بهره مي گيرد كه به آرامش دست يافته است و فعاليت خود را در جهت پيروزي و دفاع و فرا گيري هنر رزمي كاراته  بيشتر كرده است.

رنگ كمربند بنفش: به معني رنج و همدردي است ،كمربند بنفش در كاراته براي هنرجويي استفاده مي شود كه داراي ذهني والا با دانش روحي و  ظرفيت هاي شهودي است.در ضمن رنگ بنفش را نشانه روحيه لطيف و زيبا پسندي مي دانند.

رنگ كمربند قهوه اي : رنگي طبيعي است كه بر انگيزاننده حس قدرت و اطمينان پذيري است ،رنگ قهوه اي محبت،آسايش و امنيت حس گرما را به ذهن مي آورد.كمربند قهوه اي در كاراته بيان كننده اين است كه تكنيك هنرجو در حال كامل شدن است و ذهنش مساعد و خلاق است و داراي فكري آماده تر .

رنگ كمربند سياه : رنگ سياه تمام رنگها را در خود جذب مي كند و نشان گر غمگيني و جذابيت است، هنرجو با كمربند مشكي درگير روحيه اي تهاجمي و دنياي ناشناخته است .كمربند سياه در كاراته موقعي مورد استفاده هنرجو قرار مي گيرد كه تازه متوجه مي شود كه تصورات شروع كارش از هنر رزمي كاراته بسيار ابتدائي و كودكانه بوده و اكنون با بستن اين كمربند بيشتر در محاصره ناشناختها قرار دارد .

در ضمن كمربند بيان كننده تجربه،تعليمات،عقل و دانش حاصله براي فرد كاراته كا مي باشد كه اين نمونه ي كوچكي از تاثير رشته كاراته مي باشد .رنگ كمربند نشانه مهارت تكنيكي نمي باشد بلكه نشانه خصوصيت معنوي كاراته كا نيز است.

استادان بزرگ كاراته جهان:

استادان بزرگ كاراته جهان:

Gichin Funakoshi

mabuni kenwa

Teruo Hayashi

chojun miyagi

gogen yamauchi

sosai oyama

ohtsuka hironori

masatoshi nakayama

hidetaka_nishiyama

جنبه فيزيكي و ذهني كاراته

جنبه‌های فيزيكی كاراته

پایه و اساس تكنيك در كاراته عبارتند از شکل، قدرت و سرعت. قدرت در اثر نيروی وارده بر چيزی، به وجود می‌آيد. نيرو می‌تواند به عنوان محصول يك جرم يا توده (مانند مشت و یا وزن بدن كه در پس آن وجود دارد) و شتاب (تغيير سرعت بر حسب زمان )، و يا f = m×a قلمداد شود. بنابراين چنانکه هنگام وارد كردن ضربه مشت، قدرتی كه در بدن وجود دارد را از طريق شانه‌ها و بازوان به مشت انتقال دهيم، نيروی بيشتری وارد كرده‌ايم در مقايسه با صرفاً پرتاب مشت‏ٌ. روش ديگر برای وارد كردن نيروی بيشتر عبارت است از منقبض كردن آنی عضلات بدن در لحظه تماس با نقطه مورد حمله و در پی آن آزاد كردن (ريلكس) بدن. عملی كردن اين پروسه آنقدر سريع انجام می‌شود كه برای چشم غيرقابل تشخيص است ولی تأثير آن بسيار چشمگير است. عمل منقبض كردن آنی عضلات بدن، می‌تواند با عمل تاندِن (مركز ثقل بدن) تشديد شود و اين كمكی است برای تنفس صحیح در هنگام تماس با نقطه مورد حمله. به عبارت ديگر كيای، نهايت قدرت و نيروی شوك دهنده را تأمين می‌كند و اين عمل به وسيله ايجاد ميزان بالايی از انقباض و در پی آن، آزاد كردن بدن صورت می‌‌گيرد كه با هيچ وسيله ديگری انجام‌پذیر نمی‌باشد.

يكي از قوانين نيوتن می‌گويد؛ در ازای هر عملی، يك عكس‌العمل مساوی و هم‌ طراز و در جهت مخالف آن نیرو وجود دارد.‎ْ در اين حالت می‌توان گفت كه در نتيجه عقب كشيدن دستی كه ضربه وارد نمی‌كند، نيروی بيشتری در سرعت بيشتری نسبت به دستی كه ضربه را وارد می‌كند، ايجاد می‌شود. ايستادن صحيح، به صورتی كه انگار بدن مانند يك گياه در زمين كاشته شده است، نيز ضروری است. در لحظه تماس با نقطه مورد حمله، پاها با فشار، نيرويی به زمين وارد می‌كنند و آن نيرو از زمين به صورت هم طراز و مساوی و در جهت مخالف بر می‌گردد و به نقطه مورد حمله وارد می‌شود.

مكانيك كاراته بر اساس اصول علمی صوت بنيانگذاری شده‌ و می‌تواند در حمله‌ها به وسيله هر يك از اعضای بدن، اعمال شوند. كاتاها و تكنيك‌ها در جهت توسعه نيرو، و قدرت در اثر تمرينات مكرر و مداوم، طراحی شده‌اند. سرعت را به سختی می‌توان از تأثيرات روانی جدا كرد چرا كه ذهن انسان می‌تواند به وسيله موانع روانی مسدود شده و در نتيجه، سرعت كاهش ‌يابد.

زمان لازم برای اجرای يك تكنيك يا يك سری از تكنيك‌ها را می‌توان به حداقل رساند فقط در صورتيكه مغز و بدن را چنان تعليم و نظم دهيم كه به ما اجازه اجرای تكنيك‌ها را بدون اینکه با موانع ذهنی مواجه شوند را بدهد.

اگر اصول و اساس قوی‌ای برای اجرای تکنیک از طريق ايستادن صحيح رعايت و انجام شود، شكل يا فرم می‌تواند مستقيماً به نيرو و قدرت كمك كند. همچنين شكل يا فرم تکنیک می‌تواند مستقيماً به سرعت نیز كمك كند در صورتیكه روش صحيح اجرای تكنيك در كاراته فراهم شود.

برای رسيدن به اين هدف، نياز به تمرين كاتا احساس می‌شود چرا كه در كاتا، فرم‌های از قبل طراحی شده آنقدر تمرين می‌شوند تا به جايی كه شخص بتواند بدون فكر كردن، آنها را به شكلی كاملاً انعطاف‌پذير اجرا كند.

جنبه‌های ذهنی كاراته

ايجاد نظم و انضباط در ذهن و تقويت اراده، دو جنبه بسيار مهم در كاراته هستند. در آغاز، كاراته‌كا اين نظم را در سطح انجام اعمال فيزيكی به وسيله پيروی كردن از استاد و قدم به قدم به دنبال او رفتن، فرا می‌گيرد. در هفته‌های اول تمرين كه تا حدودی گيج‌كننده نیز هست، عضلات خسته شده و درد می‌گيرند و اینجاست كاراته‌كا با اولين امتحان مواجه می‌‌شود! آيا كاراته‌كا بايد در اين مرحله، كاراته را كنار بگذارد و يا ادامه دهد؟ كنار گذاشتن كاراته، از دست دادن بخشی از خود است. ادامه دادن، عبارت است از آماده بودن برای مواجه شدن با مشكلات بيشتر و غلبه كردن بر آنها به وسيله نظم دادن به آن‌ بخش از ذهن كه كنار گذاشتن كاراته را پيشنهاد كرده بود.

در نقطه‌ای جلوتر، كاراته‌كا متوجه می‌شود كه از طريق استقامت و مقاومت كردن، توانايی اجرای تكنيك‌ها را پيدا كرده و از نظر فيزيكی در شكل خوبی قرار گرفته است.

بازهم جلوتر، كاراته‌كا متوجه می‌شود كه نسبت به گذشته، جدی‌ترشده است و در اثر پيشرفت شرايط فيزيكی‌اش، احساس خوبی پيدا می‌كند. علاوه بر اين موقعيت منحصر به فردی در اين مرحله به وجود می‌آيد كه كاراته‌كا متوجه می‌شود كه خودش، هم حمله‌كننده و هم دفاع‌كننده است و اينكه تنها حريفش، خودش است.

در تمریناتتان موفق باشید!

آزمون کمربند سفید

ته:دست،دوجو:محل تمرین،هیداری:چپ،میگی:راست

یُوی:آماده،دو:راه،کیای:فریاد،سن سی: استاد،معلم

سِی زا: نشستن دو زانو،داچی:ایستادن،گیاکو: مخالف

یُوکَُو:پهلو،اُوکِه: دفاع،مای: جلو،گِدان :پایین،چُودان:وسط بدن

جُودان: بالای بدن،رِی:تعظیم،احترام ،کیو:کلاس،مُوکُوسُو: تمرکز افکار

شُوتُو:لبه خارجی دست،کاتا: فرم قالب،دان:درجه،کاتامِه:گارد

کیمِه:اتمام کامل، نت،شیای:مسابقه ،شیای جُو:محوطه مسابقه

کِن:مشت،اُوس:تواضع،تشکر،اطاعت،فهمیدم،کاراتِه:دست خالی،هنر جنگیدن بدون سلاح

کاراتِه کا:کار آموز کاراته ،سامپای:شاگرد ارشد،شُومُنی رِی:احترام به جایگاه روبه رو 

سن سی نی ری:احترما به استاد، ُاتا گانی ری: تعظیم و احترام به یکدیگر

کی:انرژی درونی،نیروی داخلی ،اُوچی وازا:تکنیک های ضربه زدن(دورانی) 

بُونکای:کاربرد عملی کاتا ،تاندن:مرکز ثقل انرژی بدن(حدود یک اینچ زیر ناف)

داچی:ایستادن،شی تی کاتا:کاتای اجباری،تُوکُوئی کاتا:کاتای اختیاری

اُوشیُرو:عقب،کین:بیضه،بارای:رد کردن،جُون:در حرکت ،یاکومُوکُو:قرار دادی 

مُودُوتِه:سر جایتان بایستید ،نارانده:به صف شوید،کِیهُون:تکنیک پایه،کاتا:فرم،قالب  

مائه تِه:دست جلو،دست موافق ،کیُو:کلاس،درجات زیر کمربند سیاه ،دان:درجه،مرحله،درجات کمربند سیاه

زُوکی وازا:تکنیک های مشت زدن،اُوکِه وازا:تکنیک های دفاعی ،گِری وازا:تکنیک های لگد زدن

نای فانچین:قدم های پنهانی ،تاته:عمود،کوتاه،هیرا باسامی:ضربه و گرفتن با انگشتان شست و سبابه

یوبی باسامی:ضربه با لب و کف دست،های تو:لبه داخلی دست ،هِی کُو:موازی

جوجی: دوتایی،اُوسائی:فشاری ،کُوسا:ضربه ای ،کُوته:ساعد

ناکایُوبی:انگشت سبابه،وا اُوکه:باز کننده،سوکُوئی:جارو کننده ،اُوچی کُومی:فشاری

کاگی:ضربه هوک مانند،ریوته:مشت دوتایی،اورا:پشت ،جوکو کن:بالای مچ خمیده

گه کوکن:پایین مچ خمیده،ناگاشی:کشیدن،لیز خوردن،کاکی اوکه:باز کننده

آتو اوچی:تکنیک های اغفای،کن سی: تکنیک های اغفای،تارچی کاتا:دلخواه ایستادن

هی سو کو:روی پا ،موسوبی:خبردار،موتو:ساده،طبیعی،زنکو تسو:متمایل به جلو   

نکو آشی:پا گربه ای،یوکو:پهلو،اوچی:دورانی،اوکه:دفاع،آگه:بالا

جون زوکی:در حال حرکت،گیاکو:مخالف،مائه:جلو،گری:لگد

هاچی جی:آزاد،آشی:پا،جونی:دوازده،تاچی کاتا:فرم های ایستادن

شیکو:دایره ای،داچی:ایستادن،زوکی:مستقیم،هیجی:آرنج،اتوشی:خرد کننده

کنتسویی:مشت چکشی،شوتو: به خارج دست،نی دان:دو

یوهان:چهار،نوکیته:سر انگشتان،شوتی:کف دست،های شو:پشت دست

ساسائه:افزایش قدرت،اوراکه:پشت مشت،فومی:استامپی

توبی:پرشی،یوری آشی:لیز خوردن پا،جوته:ده دست،کن:مشت

سوکی دومه:ملاقه ای،فوری:شعله،فوری سوته:تاباندن

ساسوماتا:فرو کردن،کاکاتو:پاشنه پا،کاکوتو:مچ دست

جیو:آزاد،سانچین:ساعت شنی،سه مرحله ای،گی کاراته: لباس کاراته

هیان: فکر صلح آمیز،آکا: قرمز،اُبی: کمربند،گری: لگد

آ او: سفید،هیگی ته: دست عکس العمل،هاجیمه: شروع

آشی: پا،شومنی:روبرو(جایگاه)،کیمونو: لباس ژاپنی،گامای: گارد

یامه: تمام قطع،کوشی: کمر(باسن)،شوتو:تیغه دست،تاتامی: تشک مسابقه،تاته: بلند شوید

ذنکوتسو: متمایل به جلو،امبوسن: خط عملیات کاتا و کیهون،های تو: لبه داخلی دست

آزمون كمربند زرد

تاچی کاتا:شیکو داچی
کیهون:
شیکو داچی
چودان زوکی(رن زوکی)،شوتو گدان بارای
هاچی جی داچی
هیجی اوشیرو اوچی،هیچی یوکو اوچی،مائه هیچی اوچی،هیچی اوتوشی اوچی،هیچی جودان اوچی،کنتسویی اوچی
نکو آشی داچی
شوتو چودان اوکه،اوچی اوتوشی اوکه
موتوداچی
مائه ته زوکی جودان-گیاکو زوکی چودان
گیاکو زوکی چودان-مایته زوکی جودان
ماواشی گری،جون ماواشی گری،مائه آشی ماواشی گری،مائه آشی مایگری،اوشیرو مائه گری
کومیته
یاکوسوکو کومیته
جودان،چودان،گدان.
کاتا
هیان شودان
تاریخچه شیتوریو:

*تمرین کاراته بی انتهاست.
*رنگ لباس کاراته سفید یعنی گویای پاکی، اطمینان،آرامش،صمیمیت،منشا صلح و صفا و دوستی است.