گاهی نیاز به نوری داری که به تو امید دهد

نیاز به امیدی داری که به تو قدرت  دهد

نیاز به قدرتی داری که به بتوانی به واسطه ی آن گام برداری...یک گام بلند

گاهی هم نیاز به دلگرمی داری که سردیه مسیرت را گرم کند

 گرمایی  که بر سردی دستانت غلبه  کند و به پاهایت جرأت پیش رفتن بدهد

گاهی هم منتظر بهانه هستی ..یک بهانه ی ساده

شاید یک بهانه آسان تر از نور ...امید...قدرت... تو را به حرکت وا دارد

من هم منتظرم

منتظر بهانه ای که خاک کفش هایم را...پارگیه لباس ام را ...پینه های دستانم را نپوشاند

منتظر بهانه ای که بر ترس من غلبه کند و بگذارد تا خودم باشم

با همان دوده ای که بر صورتم نشسته

به بهانه ی بهانه ام  پیش می روم

ذلگرمی ندارم...قدرت ندارم...اما یقین دارم که خودم هستم

و این بهترین بهانه برای دویدن به دنبال هدف هاست