یکی  ابلهی  ریگ  در  کفش  داشت

چو درمانده شد دست بر سر گذاشت

که نفرین بر آن کس که این کفش دوخت

که پایم بکوبید و فرقم ( مغزم ) بسوخت

حتما  افرادی  که پدیده  یا مشکل قابل حل وساده ای را چون کوهی عظیم

و غیر قابل حل تصور کرده  و آه و واویلا راه می اندازند  را  ،

در جامعه فراوان دیده اید .

مشکلی که با کمی اندیشه و تامل بر طرف می شود ، مثل خارج کردن

ریگ از کفش و بلافاصله خلاص شدن از درد و ناراحتی .

بعضی ها که جمعیت کمی هم نیستند ، حل مشکلات خود را از

 دیگران  می خواهند ،  در حالیکه  خداوند  قدرت و نیروی انجام  هر کاری

را به انسان  داده  است .