به بی نــــــانی سفــــــــرۀ ما ومن
به دستـــــــــان پُرپينـــــۀ مرد و زن

به بغض فــرو مُرده در سينــــه ها
به دلهـــــای صد پاره از كينـــــه ها

به روز سيــاه و به شبهـــــــای تار
به چشمـــــــان خيس ودل بی قـــرار

به مشت گــره كرده از كينـــــه ها
به دشمن كه نه ، خورده برسينــه ها

الهی ببيـن حال اين ســـــــــرزمين
كه ويران شد از قهرو بيداد و كيــن

چنـان زشت وبَد گشتــــه دنيای ما
كه شد پيـــر ودلخستـــــــه بُرنای ما

به مرز فنا ســــــرزمينم رسيـــــد
كه ايــــــــــران چنين بينـوا كس نديد

چه شد كوروش وآرش واردشيــر
كجا شد خشـــــايار وداريوش پيـــــر

بگوييد به رستم به كاوه به ســـام
نمــانده وطــــن را نشـــــــــانی زنام

كه ضحــاكی مار وافعی به دوش
برآورده درســـــــــــرزمينم خروش

همــــه زنده اما همــــــه مُرده ايم
همــــــه داغ شرم برجبين خورده ايم

الهی مرا ، ما بگردان كنــــــون
كه يكــــــدل خروشيم بـــرخصم دون

زكبـر و غرور بيرون آييم دگر
كه دشمن برانيم از اين بـوم و بـَـــر

نگشتيــــم همه يار هم اين زمان
به باد فنـــــــا داديم ايـــــــــــــرانمان

غمت می شود غصــۀ ما و من
مَنيت رود گر زســـــــــرها و تـــــن

ستم كِی پسنـــدد به خود آدمی
گرانديشــــــــه را چاره ســــازد دمی

ز خود كامی و رامش جان وتن
صد افسوس شديم بندۀ اهـــرمن