یادش آمد بچه که بود چقدر خوب ادای راه رفتن پدر بزرگ را در می آورد.

دست به عصا...کمر خمیده...قدم های لرزان و آهسته...

درست مثل پدر بزرگ...حالا دیگر سالها از آن زمان گذشته

 دیگر نمی خواهد ادای پدر بزرگ را در بیاورد ...اما...نمیتواند!