تبسم های کاغذی

لحظه های بی مفهوم

ثانیه های کپک زده

روزهایی که می آیند ،

می گذرند

بی آنکه نیشخندی ،

حتی از فردای تاریکم باشند .

بی آنکه بدانم برای چه می گذرند ؟؟؟؟

به کجا می روند ؟؟؟؟

در حصار سکوت مرگبار این اتاق ،

در دلی که خون دلمه بسته

در دلی که دیوارش ،

هزاران بار

زیر آوار خیانت فروریخته

و من از کهنگی این بغض دیرینه

به قلبم پناه آورده ام.

اکنون فهمیده ام دگر

عشق تو را

که جاده بن بستی بود ....

دریغا ،

افسوس و صد افسوس

من . . .  .

در گریز ناگزیری

تابلوهای عبور ممنوع را رد کرده ام !!!

اکنون که به انتها رسیده ام

به باورهای جان گرفته ام

می خندم

و به تومی اندیشم . . . .

راستی

چگونه می توانی

درین مرداب پوسیده

نیلوفرانه زندگی کنی ؟

می دانستی

تو خود می دانستی

من درین مرداب

ذره ذره جان داده ام !

و تو تنها شاهد

برای این جان دادنی!

نمی دانی در چه حالیم ؟

به راستی

فروغ چگونه عاشق شد ؟

می خندم

دوباره و دوباره

به روزگارم ، به روزگارت

روزگاری که می گفتم

هرچه می خواهد پیله کند

من روزی پروانه خواهم شد

اکنون ،    

تنها به جا مانده

خاکستر بال هایم !

می دانستم می فروشی

عشق مرا به رهگذران ،

رهگذرانی که در پیشانی شان

لهیب خروس قندی دارند

و این نشان به

یکباره ناباورانه

فرمان خاکسپاری خاطره هایم را می دهد

و دیگر هیچ نمانده

حتی . . .

کورسوی امیدی

برای بازگشتم

که دوباره و دوباره

محبت قتل عام می شود